Aydede'me
Renkler bazen girer ya birbirine, yıkar ya insanlar her şeyi kendi gözlerinde birden. Burada birbirine girip insanları üzecek renkler de yok. Hiç bitmeyen baki kara ve yeni dünyam 207 no"lu oda. Sorular cevapsız her şey ince bir çizgi üstünde. Saatler dahi durmuş. Sanırım zaman hiç sıkılmadan sürekli tükenen hayatları, ve aniden tik-takı kesilen yürekleri kıskanmakla meşgul olmalı.

Acıların arttığı gece yarısı zaman, gündüzün hiç gelmemesini istercesine gün ışığıyla savaşır burada, çünkü çekilecek ıstıraplar tükenmemiştir ilaç kokulu karanlık numaralı odalarda. Kızarsızın bazen gülen insanlara ama hiçbir zaman düşünmezsiniz, buralara düşmeden önceki attığınız kahkahaları, ve yine hiç düşünmediğinizi düşünmezsiniz daha önceleri bir gecede kaç evde kaç kıyamet koptuğunu. Sadece ambulansları düşünürsünüz ve içlerindeki kalbi yorulan insanları, tabi bunlar da aklınıza gelirse. Hatırlayamanlara kızmam, aldırmam. Bu hikaye bir bize, bir size, bir de 207 no"lu odada yüreğimle yaşayan dedeme.

Garip, her şey puslu, bir gökteki ay bir kalemim bu derdin yolcusu. Yapraklar daha sarı, gece olduğundan daha karanlık, ateş daha yakıcı, bakışlar bilinenden donuk ve soğuk. Beyazsa inadına beyaz, zorla beyaz. Bu acı ülkesindeki karanlığı örtmek istercesine. Hiç farkında değil ki ak, kara ile birlikte kendisinin de grileştiğinin. İndirin beyaz önlükleri, yakın ak perdeleri, görünmesin tek bir somut şey, beyaz, gözüme. Kıpkırmızı olsun, yeşil olsun, isterse ebruli olsun, yeter ki beyaz olmasın! Acınızı sütle boyayarak akıllarınca unutturmak isterler, ölülerin üzerinden ak mürekkep geçer, görünmesin diye matemin siyahtan daha kara ışığı, işte böyle öter burada Azrail"in sessiz ıslığı. Duymasanız da işitirsiniz, görmeseniz de izlersiniz. Anlarsınız çünkü ecel meleğinin sürekli size çarparak yanınızdan geçtiğini hissederim bazen yataktaki aydedemin baş ucunda oturduğunu, yedi cihan yıldızlarının teker teker solduğunu, gelecek bahar çiçeklerinin dahi şimdiden kuruduğunu...

Mahvolsa da tüm kainat burcu, Kerbela"dan öte kan koksa da oniki gezegen, bir gök kalmalı, bir de aydedem! Batsın artık güneş, doğuyor işte benim aydınlık gecem... ay dedem... ay dedem....

 

SEVDE TUBA OKÇU

2002 ŞUBAT