Bİr öğütler manzumesİ: Kalbİn ayağıyla yürümek

Modern dünya, bunu bize unutturmak için zihinlerimizi olanca gücüyle iğdiş etse de neyse ki hatırlatanlar var.

Ruhun bilgisi kuşkusuz O'nun katındadır. Fakat ruhun varlığını hatırlamak/hatırlatmak da bir tür kişisel deneyim sonucunda bilgiye dönüşebiliyor. Hekimoğlu İsmail, Timaş Yayınları'nca yayınlanan son kitabında, yıllardır yaptığı gibi bize, bu unutulmaması gereken şeyi hatırlatıyor.

"Kalbin Ayağıyla Yürümek", ilk bakışta içten, yalın bir öğütler toplamı gibi görünse de aslında çok daha fazlasını imâ ediyor. Kitap, ruha dair ne varsa onları öne çıkarırken, bu gibi kavramları anlaşılmaz bulan birtakım modern düşüncelere de temel bir itiraz halini alıyor. Ruhtan söz edilmediğinde bile, ona ilişkin terimleri çağrıştıran "Kalbin Ayağıyla Yürümek", her satırıyla bir ontolojik metin konumuna geliyor. Benzer biçimde, Hekimoğlu İsmail de Kur'anî kültürden keskin bir kopuşun yaşandığı dönemde, bütün yazdıklarıyla geleceğe köprü olabilmek uğraşına giriştiğinde, yalnızca yapıtlarıyla değil, varlığıyla bir sürekliliği işaret ediyordu. Bu durum, böylesi dönemlerde yaşamış insanların yazgısı sayılabilir. Günü geldiğinde, bu tarihî dönemeç anılırken, Hekimoğlu İsmail'in tek tek yapıtlarıyla değil de ismiyle ve konumuyla hatırlanacağını söylemek çok da yanlış bir öngörü olmasa gerek. Kitapta, iman, tefekkür, tevekkül, tevazu gibi tasavvuf kitaplarında açıklamalarına rastlayabileceğimiz temel kavramların yanı sıra dostluk, yaşama gücü, zamanı iyi kullanmak gibi gündelik hayatla daha çok ilişkili bölümler de yer alıyor. Gerçi bir metni yorumlarken artık pek geçerli bir ölçüt sayılmıyor; ama söylemekte yarar var: Anlatılan her şeyde ilk göze çarpan, söylenenlerin bizzat yaşanmış olduğu izlenimini uyandıran içtenlik oluyor. İmana dair söylenenleri, ancak o sıcaklığı tatmış birinin yazabileceğini kestirmek çok zor olmuyor. Örneğin, kitaba sinen tevazu daha başlıkta kendini gösteriyor. "Kalbin Ayağıyla Yürümek", bir alçakgönüllülüğe gönderme yapıyor, zira kalbe dair bir yolculuk, yürümekten daha devingen bir eylemle de anlatılabilirdi.

Hekimoğlu İsmail, "manevî organlar" olarak tanımladığı yetileri hatırlatarak bizi Zümrüt Tepeler'in yamacına çağırıyor. O bildik, gazetedeki söyleşi üslubuyla, yalnızca kendini muhatap aldığına inandırarak, anılarla, dizelerle, öykülerle...

26.07.2004
M. İlhan Atılgan / Zaman Gazetesi
http://www.zaman.com.tr/?hn=73778&bl=kultursanat&trh=20040726