SAYIN İSMAİL HEKİMOĞLU
     
Ben üniversite sıralarına gelmiş; fakat İslâm’ı yeni yeni daha iyi idrak etmeye çalışan okuyucunuzum.
Bugüne kadar kitap sevgisinden mahrum olan bendeniz okuduğum kitabınızla bugüne kadar büyük bir boşlukta olduğumu anladım. “Hayata Düşülen Dipnotlar” adlı kitabınızda “Böyle dert sevilir mi?” başlıklı bölümü okuduğumda göz yaşlarıma engel olamadım. Allah’a şükürler olsun ben o kadar hakarete maruz kalmadım. Çünkü benim ailem cahil insanlar da olsalar İslâm’ı yaşamaya çalışan kişiler. Küçüklüğümden beri de kapanmam ve namaz kılmam için uğraşıyorlar. İmam-Hatip Lisesi’ne gönderdiler. 6 senemi orada geçirdim. Ailemden ve öğretmenlerimden Allah razı olsun. Çünkü ben o, okula gitmeseydim birçok şeyin farkında olamayacaktım. İlkokuldan sonra başımı örttüm. Bu sene üniversiteye gelinceye kadar da hiç açmadım. Lise 2’den itibaren baskılar arttı ve başımızın açılması için zorlandık. Direnmiştik. Arkadaşlarla direnmek güzel şeydi. Fakat ailemin düşüncesi bambaşkaydı. İslâm’a hizmet için gerekirse başımı açıp okumalıymışım. Diğer müslümanlara faydalı olmam lazımmış. İyi de kendine faydası olmayan bir insan diğer insanlara nasıl faydalı olabilir ki diye düşünüyorum. Bilmiyorum siz de ailemle aynı fikirde misiniz? Babam “daha düne kadar başını zor örttürüyorduk, şimdi açtıramıyoruz” demişti. O zaman cahildim; yani bir çok şeyi bilinçsizce yapıyordum. Şimdi bilinçlenmeye, bazı şeylerin farkına varmaya başladım. Neyse, liseyi bütün cezalara rağmen kapalı bir şekilde bitirdim. Her gün “acaba bugün neler olacak, hangi cezayı verecekler” diye düşünürken, Rabbim bir kolaylık sağlamıştı bize. Fakat üniversiteye gelince başımı açmak zorunda kaldım. Anlayacağınız zayıf düşmüş ve onlara yenilmiştim. [Kendine bile faydası olmayan geleceğin öğretmeni.]
Okula zorla gidip geldim. Ortamı hiç ama hiç beğenmedim. Gençliklerini ibadethanelerde, kütüphanelerde geçirmesi gereken nesil, kafelerde zamanını harcıyor. İnsan kendini düşünmekten alamıyor. Bunlar mı çocuklarımızın öğretmeni olacak. Kendileri bir şey bilmeyen sınavalardan sınavlara gelen ve sadece 50 almakla geçebileceğini sanan bu arkadaşlar yarınlarımızın umutları olan çocuklarımıza ne verebilir ki!.. Arkadaşım derdi. “İslâm’ın emirlerinden birinin dışına çıkarsan diğerleri çorap söküğü gibi ardından gelir. Okulda başını açtığın ilk zamanlar ağır gelir ama sonra sen de ortama uyum sağlarsın.” Kulakları çınlasın. Meğer ne kadar da haklı. Ben kendimi kollamaya çalışsam da çoğu yerde bataklık içindeyiz. Bundan kurtulmak için çok okumam lazım. Çünkü beyin midemi dediğiniz gibi ilimle; kalp midemi de iman ve ibadetlerle doyuramazsam bu felaketin içinde kaybolmam haktır.
Ben, çektiklerini sizinle paylaşan ve mektup yazmanızı isteyen kardeşim Serpil Telle tanışmak istiyorum. Belki mümkün değildir. Ama en azından mektup adresini rica ediyorum. Eğer hâlâ geç kalmadıysam mektuplaşmak, dertlerine ortak olmak istiyorum. Biliyorum ki dert paylaşıldıkça azalır.
Mektubuma karşılık verirseniz şu aciz kulu bahtiyar etmiş olursunuz.
Sevgilerimle
Okur câmiasına katılmış kızınız
Hayriye KARABELA

                                                                      HEKİMOĞLU İSMAİL